മേജർ സന്ദീപ് ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ; കൊല്ലപ്പെടുമെന്ന് 100% ഉറപ്പുണ്ടായിട്ടും മരണത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നുകയറിയ ധീരൻ.

 

നവംബർ 26-ന്റെ ആ കറുത്ത രാത്രിയിൽ, വെടിയൊച്ചകൾക്കും സ്ഫോടനങ്ങൾക്കും നടുവിൽ നിന്ന് ആ വയർലെസ്സ് സന്ദേശം മുഴങ്ങി. അത് വെറുമൊരു ഉത്തരവായിരുന്നില്ല; തന്റെ കൂടെയുള്ളവരെ സുരക്ഷിതരാക്കാൻ സ്വന്തം ജീവൻ ബലികൊടുക്കാൻ തയ്യാറായ ഒരു നായകന്റെ അന്ത്യാഭിലാഷമായിരുന്നു അത്.

മലയാളികളുടെ കൂടെ അഭിമാനമായ ധീര സൈനികൻ കോഴിക്കോട്ടുകാരൻ മേജർ സന്ദീപ് ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ!

കോഴിക്കോടിന്റെ മണ്ണിൽ വേരുകളുള്ള, ബാംഗ്ലൂരിൽ വളർന്ന സന്ദീപിന് യൂണിഫോമിനോടുള്ളത് വെറുമൊരു ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല, അതൊരു ഭ്രാന്തമായ ആവേശമായിരുന്നു. നേവിയിൽ പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൻ തളർന്നില്ല. മകനെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന് ഭയന്ന് എതിർത്ത മാതാപിതാക്കളുടെ കണ്ണീരിന് മുൻപിലും അവൻ പതറിയില്ല. ഒടുവിൽ, നാഷണൽ ഡിഫൻസ് അക്കാദമിയിലൂടെ അവൻ തന്റെ സ്വപ്നത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറി. കാർഗിൽ യുദ്ധമുഖത്തും, കൊടും തണുപ്പുള്ള സിയാച്ചിനിലും, കമാൻഡോ പരിശീലന കളരികളിലും അവൻ സ്ഫുടം ചെയ്തെടുക്കപ്പെട്ടു. പക്ഷെ, വിധിയവനെ കാത്തുവെച്ചത് മുംബൈയിലെ താജ് ഹോട്ടലിന്റെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിലേക്കായിരുന്നു.

2008 നവംബർ 26. മുംബൈ നഗരം വിറങ്ങലിച്ചു നിൽക്കുന്നു. താജ് ഹോട്ടൽ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഒരു മരണക്കോട്ടയായി മാറിയിരുന്നു. എങ്ങും പുക, രക്തത്തിന്റെ മണം, നിലവിളികൾ. ഭീകരർ എവിടെയാണെന്നോ, എത്രപേരുണ്ടെന്നോ ആർക്കും അറിയില്ല. അവിടെ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നൂറുകണക്കിന് നിരപരാധികളെ രക്ഷിക്കാൻ എത്തിയത് മേജർ സന്ദീപ് ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള 51-ാം സ്പെഷ്യൽ ആക്ഷൻ ഗ്രൂപ്പായിരുന്നു.

സന്ദീപിനും സംഘത്തിനും ലഭിച്ച ദൗത്യം അതീവ സങ്കീർണ്ണമായിരുന്നു. പരിചിതമല്ലാത്ത ഹോട്ടൽ, ഇരുട്ട്, ഏത് നിമിഷവും പാഞ്ഞെത്താവുന്ന വെടിയുണ്ടകൾ. പക്ഷേ, സന്ദീപ് മുന്നിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ മുറികളും പരിശോധിച്ച്, ഭയന്നുവിറച്ച ബന്ദികളെ അവർ പുറത്തെത്തിച്ചു.

ആറാം നിലയിലേക്കുള്ള പടവുകൾ കയറുന്നതിനിടെയാണ് ഭീകരർ പതിയിരുന്ന് ആക്രമിച്ചത്. തുരുതുരാ വെടിയുണ്ടകൾ പാഞ്ഞു വന്നു. സന്ദീപിന്റെ സഹപ്രവർത്തകനായ സുനിൽ യാദവിന് ഗുരുതരമായി വെടിയേറ്റു. കണ്മുന്നിൽ പിടയുന്ന തന്റെ സഹപ്രവർത്തകനെ കണ്ട സന്ദീപ് സ്വന്തം സുരക്ഷ മറന്നു. ശത്രുക്കളുടെ വെടിയുണ്ടകൾക്ക് സ്വയം ഒരു കവചമായി നിന്ന്, സുനിലിനെ വലിച്ചുമാറ്റി സുരക്ഷിതസ്ഥാനത്തെത്തിച്ചു. ഇതിനിടെ, ഭീകരർ മുകളിലെ നിലയിലേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെടുന്നത് സന്ദീപ് കണ്ടു. അവരെ വിട്ടാൽ ഇനിയും അനേകം നിരപരാധികൾ കൊല്ലപ്പെടുമെന്ന് ആ സന്ദീപിന് ഉറപ്പായിരുന്നു.

ഭീകരർ പുകമറ സൃഷ്ടിച്ച ഗോവണിപ്പടികളിലൂടെ അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് കുതിച്ചു. എന്നാൽ അത് ഒരു കെണിയായിരുന്നു. നാല് വശത്തുനിന്നും ഭീകരർ വെടിയുതിർത്തു. സന്ദീപിന്റെ കൈയ്യിൽ വെടിയേറ്റു, ചോര വാർന്നു തുടങ്ങി. താഴെ നിന്ന് സഹപ്രവർത്തകർ മുകളിലേക്ക് വരാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, തന്റെ വയർലെസ്സിലൂടെ സന്ദീപ് ആ അവസാന സന്ദേശം നൽകി.

"Don't come up, I will handle them!" (ആരും മുകളിലേക്ക് വരരുത്, ഇവരെ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിട്ടുകൊള്ളാം!)

അതൊരു മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു. താൻ നിൽക്കുന്ന ഇടം സുരക്ഷിതമല്ലെന്നും, തന്റെ ടീം മുകളിലേക്ക് വന്നാൽ അവർ കൊല്ലപ്പെടുമെന്നും സന്ദീപിന് അറിയാമായിരുന്നു. ചോരവാർന്നൊലിക്കുന്ന ശരീരവുമായി, ഉന്നം തെറ്റാത്ത തോക്കുമായി അവൻ ആ നാല് ഭീകരരെയും ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിട്ടു.

അവന്റെ ഓരോ വെടിയുണ്ടയും ഭീകരരെ പിന്നോട്ട് ഓടിച്ചു. ഹോട്ടലിന്റെ വടക്കേ അറ്റത്തുള്ള 'ബോൾ റൂമിലേക്ക്' ഭീകരരെ അവൻ ഒതുക്കി. ആ പോരാട്ടത്തിൽ സന്ദീപിന്റെ ശരീരത്തിൽ തുളച്ചുകയറിയത് നിരവധി വെടിയുണ്ടകളാണ്. എന്നിട്ടും, അവസാന ശ്വാസം വരെ, ഭീകരരെ തന്റെ ടീമിനടുത്തേക്ക് പോകാൻ അവൻ അനുവദിച്ചില്ല.

ഒടുവിൽ, സന്ദീപ് വീണു. പക്ഷേ, അപ്പോഴേക്കും അവന്റെ ടീമിന് സുരക്ഷിതമായി മുകളിലെത്തി ഭീകരരെ വകവരുത്താനുള്ള വഴി അവൻ ഒരുക്കിയിരുന്നു. മേജർ സന്ദീപ് ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ ആത്മത്യാഗം കൊണ്ട് മാത്രം രക്ഷപ്പെട്ടത് 14 ബന്ദികളുടെ ജീവനായിരുന്നു; ഒപ്പം തന്റെ സഹപ്രവർത്തകരുടെയും.

"ഇന്നും, ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ വീട്ടിൽ, തന്റെ മകന്റെ ഫോട്ടോയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ആ അച്ഛനും അമ്മയും കരയുന്നില്ല, പകരം അഭിമാനിക്കുന്നു. കാരണം, 'എന്റെ ജീവൻ പോയാലും, എന്റെ രാജ്യത്തെ തൊടാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല' എന്ന് മരണത്തോട് വെല്ലുവിളിച്ച ഒരു മകന് ജന്മം നൽകാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ.